کجایی های زندانی

دوستت دارم های توی قفس

قربانت شوم های محبوس

دلتنگم های غل و زنجیر شده

همه احساسی که یکجا توقیف شده

روزی آزاد خواهند شد

بگذار توی وقت ملاقات زندان بگویم

دوستت دارم

ای که تو را دوباره گم کرده ام

همچون پدری در جنگ

که دخترک خود را گم می کند

یا چشمه ای که در کویر گم میشود

نه خزانی بود و نه مهر بی مهری

نه گم شدنی نه خوابی و نه خوراکی

دنیا چنین دنیایی نبود کاش

جور دیگری بود کاش

جوری بود که دستانت همیشه در دستم

لبانت در لبانم گره خورده می ماند

کاش توی کوچه اقاقیا می ماندیم آن شب

باران همیشه دستاویز خوبی بود

برای گریستن

چون کسی اشکهای آدم را نمیبیند

قرن گذشت و بارانی نباریده...

چشمهایم در تمنای باران

لبریز منتظر است...

با اولین نم نم باران

چه سیل هایی که راه نخواهد افتاد...